Tuesday, May 19, 2009

the latest jap swimsuit

Tuesday, May 19, 2009 0

The latest Japanese swimsuits
(WHY BOTHER...)






































































































middle class PINOY

SALUDO AKO SA SUMULAT NITO!!!! TAMA LAHAT NG
SINABI!!!!
>
>
Ako ay isang middle class Pinoy, isang officer sa
isang malaking
>korporasyon at may asawa...dalawa anak. Di na
importante pangalan ko
>kasi parepareho naman tayong mga
middle-class....trabaho 9-5, inom konti
>tapos uwi sa pamilya, laruin si baby, itutor si
ate/kuya tapos tulog na,
>pag
>wala na pera intay nalang ng sweldo.
>
>Sa nangyayari ngayon sa ating bansa, lahat nalang ng
sector ay maingay
>at naririnig, tayo lang mga middle-class, tax paying
at productive Pinoys
>ang di naririnig. Subalit, buwis natin ang
nagpapaikot sa bansang ito.
>Pag may mga gulo na nangyayari, tayo ang tinatamaan.
Kaya eto ang liham ko
>
>sa lahat ng maiingay na sector na sana makagising sa
inyong bulag na
>pag-iisip.
>
>Sa Mga Politiko:
>
>Diyos ko naman, sa dami na nang nakurakot ninyo di na
ba kayo
>makuntento kelangan nyo pa ba manggulo.
>
>Sa Administrasyon:
>
>Hayan ayus na ha pinatawad na namin ang pandaraya nyo
sa eleksyon,
>pruweba dito e di kami umaatend sa mga panawagan ng
people power, kaya
>sana naman gantihan nyo kami ng magandang serbisyo at
magaling na pamumuno
>at malaking bawas sa kurakot naman please para kahit
papano maramdaman
>naman namin na may napupuntahan ang binabayad naming
buwis.
>
>Saka Madam GMA, step down ka na pag parliamentary na
tayo sa 2007,
>tignan mo, i-announce mo mag-step down ka kapag
parliamentary na tayo,
>resounding YES yan sa plebiscite at tigil pa ang mga
coup at people power
>laban
>sayo. Try mo lang.........
>
>Sa Oposisyon:
>
>Di nyo pa ba nakikita na dalawang klase lang ng tao
ang nakikinig sa
>inyo....isa ay bayaran na mahihirap kungdi man ay
tangang mga excited
>na reporter na parang naka-shabu lagi....mga praning
e at naghahallucinate.
>
>Bago man lang kayo maglunsad ng kilos laban sa
administrasyon,
>pumili muna kayo ng magiting at nararapat na ipapalit
sa liderato ngayon.
>Hirap sa inyo paresign kayo ng paresign wala naman
kayo ipapalit na maayos.
>Advise lang galing sa isang middle-class na syang
tunay na puwersa sa
>likod ng lahat ng matagumpay na People Power,
magpakita muna kayo ng galing
>
>bago nyo batuhin ang administrasyon. Wala na kaming
narinig sa inyo kundi
>reklamo, e wala naman kayong ginagawa kundi
magreklamo....para kayong
>batang lagi na lang naaagawan ng laruan.....GROW UP
naman...sa isip sa
>salita at sa gawa.
>
>Please lang gasgas na rin ang pagrarally nyo na
katabi nyo ay mga
>bayaran na mahihirap, magtayo nalang kayo ng negosyo
at iempleyo ang mga
>rallyista para maging productive silang mamamayan.
Sige nga, pag
>nagrarally kayo
>yakapin nyo nga at halikan yang mga kasama nyong
nagrarally!! Nung
>People Power namin nagyayakapan kami lahat nuon.
>
>Wala naman mangyayari sa mga rally nyo nakakatraffic
lang, kami pang
>middle-class ang napeperwisyo. Di nyo kayang
paghintayin ng 3 araw ang
>mga rallyista nyo kasi kelangan nyo pakainin at
swelduhan ang mga yan.
>Kung gusto nyo tagumpay na People Power kami ang
isama nyo....pero pagod na
>
>kami e, sori ha.
>
>Sa Military:
>
>Alam nyo lahat tayo may problema, pati US Army may
problema, 2,000 plus
>na patay sa kanila sa Iraq na parang walang rason
naman, pero nakita nyo
>ba sila nagreklamo? Wala diba kasi professional sila
na sundalo.....yan
>dapat ang sundalo di nagtatanong sumusunod lang. Kasi
may mga bagay na di
>kayang maintindihan ng indibidwal lamang, at ang mga
nakatataas lang ang
>nakakaintindi ng kabuuan, kaya ito ang panuntunan ng
lahat ng military
>ng lahat ng bansa. Pero parang military natin yata
ang pinaka-mareklamo.
>Sabi nga sa Spiderman "with great power comes great
>responsibility".....kaya maging spiderman kayo lahat
at protektahan ang
>mamamayan. Sa totoo lang natatakot kami kapag
nagrereklamo kayo, kasi
>may baril kayo at tangke, kami wala.
>
>Wala ako comment sa mga mahihirap, di naman kasi sila
maingay na kusa
>e, may bayad ang ingay nila. Saka wala rin naman
silang email.
>
>Kaya paano na tayong mga middle-class?? Eto hanggang
email nalang tayo
>kaya ikalat nyo na ito at magdasal tayo na umabot ito
sa mga dapat makabasa
>
>nito at makiliti naman ang kanilang mga konsyensya.
>
>Signed,
>
>Isang Middle-Class Pinoy na walang puknat na
binabawasan ang sweldo ng
>Buwis!

Very Disturbing

DISTURBING STORY

Incidents of this nature we hear and read in the news.
Quite often, no matter how heart-breaking...we just
ignore and carry on. How can someone commit such a
horrendous act to a child? To make matters worse, you
would have never thought of this happening in the
Philippines, the land of most conservative and
deeply-rooted religious people...until you read the
following confession. True name of the victim
withheld to protect the innocent. Sometimes you think you
know the people that are close to you .but beware.
Please excuse the graphic nature of how this story is told
but I believe it is necessary to highlight the
important lesson within.

Huwag Po Itay!!!

Nais kong ibahagi sa inyo ang namagitan sa amin
ng aking itay isang gabing Hinding-hindi ko makakalimutan ang gabing iyon. Malakas ang ulan noon nguni't maalinsangan ang simoy ng hangin.

Ako ay nagsusuklay sa aking silid, katatapos ko pa
lamang maligo at nakatapis pa lamang noon. Narinig kong kumakatok si Itay sa aking pinto. Nang sagutin
ko
ang pagkatok niya ay sinabi niya na kailangan daw naming mag-usap at huminging papasukin siya. Binuksan ko ang pinto at siya'y kagyat na pumasok sa aking silid.

Laking pagkagulat ko nang ipinid niya at susian ang
pinto.

Hinawakan ni Itay ang aking mga kamay, hinaplos-haplos
niya ang aking buhok, ang aking mukha, pinaraan niya ang kanyang mga daliri sa aking kilay, sa aking mga pisngi,sa aking mga labi. Napasigaw ako. ITAY, huwag,
huwag! Ako'y inyong anak! Utang na loob, Itay!"

Nguni't parang walang narinig ang aking Itay.
Ipinagpatuloy niya ang kanyang ginagawa. Ipinikit ko na lamang ang aking mga mata dahil ayaw kong makita ang mukha ng aking ama habang ipinagpapatuloy niya ang kanyang ginagawa sa akin.

Naririnig ko si Inay sumisigaw habang binabayo ang
pinto at nagpipilit na ito'y buksan, "Hayop ka! Hayop ka! Huwag mong gawin iyan sa anak mo! Huwag
mong
sirain ang kanyang kinabukasan".

Subalit wala ring nagawa si Inay, hindi rin siya
pinakinggan ni Itay. Nanatili na lamang akong walang katinagtinag at ipinaubaya ko na lamang ang aking
sarili sa anumang gustong gawin ng aking Itay.

Pagkalipas ng ilang oras ay tumigil na rin ang aking
Itay. Iniharap niya ako sa salamin ay ganoon na lamang ang aking pagkamangha at pagkagulat sa aking
nakita.
Magaling palang mag-make-up si Itay.

Nang gabing iyon ay nagtapat sa akin ang aking
ama. Bakla pala siya. Labis akong nagalak sa galing at husay ng aking ama. Naisip ko na matutuwa ang
aking
boyfriend dahil lalo akong gumanda ngayon.

Niyakap ko si Itay at pareho kaming napaluha sa labis
na kagalakan. Masaya na kami ngayon at nabubuhay nang matiwasay.

Lovingly yours,
BADONG

A short story

Here's to T-bone steaks, yellow roses and friendship.
READ THIS!!!! and then reread it. Especially the last part...

I walked into the grocery store not particularly interested in buying
groceries. I wasn't hungry. The pain of losing my husband of 7 years was
still too raw. And this grocery store held so many sweet memories.

He often came with me and almost every time he'd pretend to go off and
look
for something special. I knew what he was up to. I'd always spot him
walking down the aisle with the three yellow roses in his hands.

He knew I loved yellow roses. With a heart filled with grief, I only
wanted
to buy my few items and leave, but even grocery shopping was different
since he had passed on.

Shopping for one took time, a little more thought than it had for two.



Standing by the meat, I searched for the perfect small steak and
remembered
how he had loved his steak.

Suddenly a woman came beside me. She was blonde, slim and lovely in a
soft
green pantsuit. I watched as she picked up a large package of T-bones,
dropped them in her basket.. hesitated, and then put them back. She
turned
to go and once again reached for the pack of steaks.

She saw me watching her and she smiled. "My husband loves T-bones, but
honestly, at these prices, I don't know."

I swallowed the emotion down my throat and met her pale blue eyes.

"My husband passed away eight days ago," I told her. Glancing at the
package in her hands, I fought to control the tremble in my voice. "Buy
him
the steaks. And cherish every moment you have together."

She shook her head and I saw the emotion in her eyes as she placed the
package in her basket and wheeled away.

I turned and pushed my cart across the length of the store to the dairy
products. There I stood, trying to decide which size milk I should buy.
A
Quart, I finally decided and moved on to the ice cream. If nothing else,
I
could always fix myself an ice cream cone.

I placed the ice cream in my cart and looked down the aisle toward the
front. I saw first the green suit, then recognized the pretty lady
coming
towards me. In her arms she carried a package. On her face was the
brightest smile I had ever seen. I would swear a soft halo encircled her
blonde hair as she kept walking toward me, her eyes holding mine.

As she came closer, I saw what she held and tears began misting in my
eyes.
"These are for you," she said and placed three beautiful long stemmed
yellow roses in my arms. "When you go through the line, they will know
these are paid for." She leaned over and placed a gentle kiss on my
cheek,
then smiled again. I wanted to tell her what she'd done, what the roses
meant, but still unable to speak, I watched as she walked away as tears
clouded my vision.

I looked down at the beautiful roses nestled in the green tissue
wrapping
and found it almost unreal. How did she know? Suddenly the answer seemed
so clear. I wasn't alone.

Oh, you haven't forgotten me, have you? I whispered, with tears in my
eyes.
He was still with me, and she was his angel.

Every day be thankful for what you have and who you are.
(Please read all of this, it is really nice)

This is a simple request. If you appreciate life, send this to your
friends, including the person that sent it to you.

Even though I clutch my blanket and growl when the alarm rings. Thank
you,
Lord, that I can hear. There are many who are deaf.

Even though I keep my eyes closed against the morning light as long as
possible. Thank you, Lord, that I can see. Many are blind.

Even though I huddle in my bed and put off rising. Thank you, Lord, that
I
have the strength to rise. There are many who are bedridden.

Even though the first hour of my day is hectic, when socks are lost,
toast
is burned, tempers are short, and my children are so loud.

Thank you, Lord, for my family. There are many who are lonely.

Even though our breakfast table never looks like the picture in
magazines
and the menu is at times unbalanced.

Thank you, Lord, for the food we have. There are many who are hungry.

Even though the routine of my job often is monotonous. Thank you, Lord,
for
the opportunity to work. There are many who have no job.

Even though I grumble and bemoan my fate from day to day and wish my
circumstances were not so modest.

Thank you, Lord, for life.

 
Blogging Gets Any Better ◄Design by Pocket, BlogBulk Blogger Templates